<< HOME

Bij 't Parochiebladje voor derde competitiedag - Geert

Naarmate de dag naderde, zat er echter nog iemand door de knieen, was er iemand tegen de lamp gelopen (met de vingers), dan nog iemand met een stuk uit de voeten (letterlijk dan), hervallen in de rugblessure, andere familiale problemen of verplichtingen... noem maar op. Twee trekkers (m/v) zochten het ongeluk dan nog zelf op, en trouwden dat eigenste weekend (lag natuurlijk al een tijdje vast)... . Het gevolg : liefst drie mensen tekort om aan een tweede (minimum-)ploeg te geraken. Wie er wel was, was dan meestal nog helemaal niet fit. Er was dus ook geen centmeter ruimte om in de eerste ploeg te puzzelen. Mensen die op dat moment liever bij de recreanten hadden meegedaan toch in de eerste ploeg pushen, is verre van ideaal.

We kennen de sport, onszelf én de tegenstanders al genoeg om te vrezen voor een roemloze laatste plaats en als dat dan ook al in het kopje zit... . Dan komt zeker uit wat je vreest. "Gelukkig" waren twee getraindenploegen afwezig zodat de lijdensweg iet of wat werd ingekort. Een 1-1 tegen Eede bewijst dat we ondanks voorgaande tekst WEL nog vochten aan het touw, maar kon de stemming niet doen overslaan.

Sterker nog : de eerste plaats van onze Recreantenploeg in hun klasse kon zelfs het slechte gevoel niet wegnemen. Zonder natuurlijk afbreuk te doen aan de trekkers uit deze ploeg. Maar we hadden wel de hulp nodig van 2 man van KLJ Uitkerke en een jeugdtrekker van 'tParochiebladje hadden we op training al vastgelegd. De jeugdtrekker zien we hopelijk nog veel terug want was heel beloftevol. Ook van Uitkerke kregen we niet zomaar de restjes, maar wel twee ervaren trekkers omdat zijzelf voor een jeugdploeg opteerden. Het is een mooie prestatie om met zo een kleurboek van een ploeg eerste te eindigen, en daar heeft zeker Anthony weer een aandeel in, want hij was weer heel regelmatig dé rots in de branding, samen met James.

Objectief gezien dus reden genoeg om weer eens te zeggen "hoopvol naar de toekomst toe". Maar het optimisme heeft nu toch even plaats gemaakt voor een donker gevoel. We zijn tenslotte toch Verhofstadt niet.
Hopelijk slaat de slinger weer over tegen september en kunnen we in die belangrijke maand (twee competitiedagen na mekaar en een BK) eens de gehoopte reeks neerzetten... . Trainen is en blijft een noodzaak, maar misschien moeten we ook bidden? Een mens zou vanalles proberen.