<< HOME

Internat. Tornooi Fam. Janssens : voetjes op de grond (niet stevig genoeg) - Hans

Op wellicht het grootste Belgische tornooi van dit jaar konden we met TTV Versieck natuurlijk niet afwezig blijven. Niet dat we hier hoge verwachtingen hadden, maar het blijft “leuk” en vooral interessant om jezelf eens te meten met internationale ploegen van betekenis.
Vrijdag in de mix 4 4 tot 600kg – zondag in de heren tot 680kg.

We kwamen vrijdag blijkbaar iets later aan dan ideaal was, en het was even wat hecktisch om de gang van zaken van de organisatie te weten te komen, maar uiteindelijk konden we ons allen aanmelden voor de weging. De optie om Linda als reserve te gebruiken ging niet door, hoewel we dit in de proefweging toch wel hadden gepland. Misrekend?
Namfonh werd dan maar reserve en zou halverwege het tornooi Eve vervangen.
We konden de wedstrijden enkele keren tot één à anderhalve minuut rekken, maar maakten nooit een echte kans. Voor sommigen een goede training, maar ook niet meer dan dat. We troosten ons met de gedachte dat de 2 finalisten beiden uit onze poule kwamen. En door het forfait van onze vrienden van TOWC Holland (de laatsten uit de andere poule) waren we dan alvast niet de laatsten in deze klasset. Beetje jammer, want dit was misschien de enige ploeg waar we wat weerwerk hadden kunnen bieden.
We zijn wel nog gebleven om te genieten van de spannende finale.
Team: Linda, Namfonh, Eve, Nan, Sylvie, Frederik, Michael, Bogdan, Marc en Hans.

Zondag waren we wel mooi op tijd, maar nu liet de organisatie het wat afweten: we startten met een uur vertraging. Ik was nog niet ongerust.
Behalve enkele druppels en korte buitjes bleef het droog, en 2 poules van beiden een negen à achttal ploegen stonden te trappelen om ook de laatste stroken gras naar de verdoemenis te trekken. Het terrein zou na het tornooi zeker een groot onderhoud kunnen verdragen.
Opnieuw werden we deze namiddag met de neus op de feiten gedrukt. Hoewel we in West de leiding delen, en we in de Kempen soms al eens een vuist kunnen maken (zeker als we wat gewicht toe krijgen), tussen de grote jongens stellen we weinig voor. Behalve tegen ploegen die er zelf voor kozen om niet te geweldig uit de hoek te komen zaten er geen trekken van meer dan 1 minuut tussen. Meestal maakten we zelfs geen kans om de tegenstander ook maar eventjes een halt toe te roepen.
Maar wat wil je dan ook tegen ploegen waar alle leden 1 tot 2 keer in de week gedegen trainen. Het blijft een oud zeer, maar hierover hebben we het al vaak genoeg gehad. We hébben een ploeg (zélfs voor achttallen), we zíjn het grootste team van West (en wellicht 2de grootste van het land) én we hebben blijkbaar een enthousiaste jeugd- en jongerengroep die ervoor wilt gaan. Dan moeten we ons daar maar aan optrekken.
Als laatste van onze poule mochten we op het einde nog afkampen tegen de voorlaatste van de andere poule, maar ook deze trek tegen de vrienden van Holland TOWC konden we niet succesvol afronden.
En dan was het onze beurt om forfait te geven voor de trek tegen de laasten van de andere poule. Ondergetekende moest immers tegen 20:30 terug in centrum Antwerpen staan, en dus moeten we ten laatste om 18:00 vertrekken. Normaal in Antwerpse tornooien niet het minste probleem, maar we waren de “namiddag” al met vertraging begonnen. Na onze laatste trek vertrokken we dan ook een beetje halsoverkop en was er geen tijd om nog te genieten van wat wellicht een spannende finale was, noch om de thuisploeg te feliciteren met hun geslaagde organisatie. We zijn blijkbaar ook vergeten de lijst voor onze aandenkens in te dienen. Sorry daarvoor.

Al bij al wel de moeite, al was het maar om te blijven dromen.
H.