<< HOME

Engeland : opnieuw hoogtepunt - Geert

Een lekkere pubmaaltijd met een leuk uitzicht op de andere klanten zette het weekend in. Op zaterdagmorgen trokken we naar King's Bromley om er op de village-show (dorpsfeesten) een klein tornooitje te trekken. Voor de start legde Geert het moordspel uit : iedereen moest 2 huurmoorden uitvoeren in de loop van dit weekend, extra punten werden gescoord als je een andere moordenaar kon betrappen... de wapens werden uitgedeeld.
Veel andere ploegen waren er niet, dus deden we eerst een demonstratie 4 tegen 4. Onze twee ploegen haalden de eerste en de vierde plaats. De eerste ploeg bestond uit Geert (anker), Marc, Erik en Nathalie. Overbodig te zeggen dat telkens voor de aanval werd gekozen. Alle tegenstanders waren lichter en gingen voor de bijl. In de tweede ploeg hoopten we op de uithouding met Hans, Hannes, Jonas en Steffi/Ilse, maar dit draaide minder goed uit. In de achttallen Vrije Klasse hadden we weinig last met de lichte Royal British Legion/Melbourne en haalden we het ondanks 3 dames en 1 jeugd in de ploeg (en het uitlaten van de zwaarste??).
Tegen 12.30PM hadden we onze beide bekers al in de lucht gestoken en waren de eerste twee moorden al gepleegd.

Na de middag had Steve op de Fun-day in Barton-Under-Needwood voor een 3-tal ploegen gezorgd. We trokken er een leuk mini-tornooitje zonder uitschieters. Tegenstanders waren opnieuw Melbourne samen met York, en meerdere combiploegen werden gevormd met deelnemers van Church House en Holland TOW zelf. Niet toevallig 4 ploegen die allen vast overtuigd zijn ons in oktober te bezoeken! Na de eerste middagtrek van Erik in de Vrije klasse hadden we echter DE domper op het weekend : Erik had al wat last vooraf, de 5 uren autoreis in een veredelde camionnette, de zachte matras en het 4 tegen 4 trekken van 's morgens zorgden ervoor dat hij mottig werd van een verlammende rugpijn. Het zou meerdere uren en pilletjes kosten vooraleer hij weer kon rechtop staan.
De meeste moorden waren ondertussen al gepleegd, zelfs op personen die niet in het spel betrokken waren... .
We konden nog eens gaan rondwandelen op de Funday, onze tweede dorpskermis op 1 dag.
's Avonds nog een wandeling en een pittige (waw!) chili con carne, met liefde klaargemaakt door Karen en met de complimenten van Steve. Noodgedwongen moesten we dit doorspoelen in het clubhouse... . Bij de tussentijdse evaluatie bleken al bijna alle moorden uitgevoerd.

's Morgens een lekker ontbijt, waarvoor we onze tent niet nodig hadden, en dit jaar zelfs geen bijenzwermen op de confituur. En daarna op de weegschaal... . We hadden een aangename samenwerking met onze nieuwbakken brothers and sisters in crime van Melbourne, met wederszijdse uitwisseling.
Voor Erik was het alweer genoeg geweest en we moesten hem al terug naar het hotel voeren... van een domper gesproken. Maar net als Katrien (aanwezig, maar niet als trekker) bewees hij wel dat er ook een rol op het weekend is voor niet-trekkers!

's Middags bleken liefst 13 teams aangemeld (en nog 2 teams leverden enkele trekkers) een ongezien succes in deze contreien en leuk voor ons, want eerlijk : een klasse met 2 of 3 ploegen zoals vorige jaren wel eens voorkwam, daar zien we weinig plezier in. We begonnen met de 720kg-klasse met 8 ploegen. We begrepen niet waarom werd gesplitst in 2 poules van 4 en bleven puntenloos. Ook in de 4 4 haalden we geen punten, hoewel het verschil redelijk miniem was. Toen begon een lange middag met wachten op de eerste punten.
Ondertussen tierden de intriges weeldig. Iemand beweerde de moordopdrachtblaadjes te hebben gezien van een andere. Hierdoor werden enkele lastige getuigen vermoord, wat op zijn beurt voor hevige speculaties zorgde enzovoort enzoverder. Niemand vertrouwde nog een ander naast het terrein.
Gecamoefleerd door een frisse wind had de zon ondertussen al een ganse middag op ons bolleke geschenen en de aftersun werd verdeeld. Jonas neus begon al te bloedden van de zon (???) en trekken met een prop watten in de neus is niet ideaal om een goede ademhaling aan te houden. Maar uiteindelijk sijpelden de eerste punten binnen voor Jonas en Nathalie die Melbourne bijstonden. Het tornooi was ondertussen al een 5tal uur bezig. We begrepen tegen dan dus al waarom de 8 ploegen in de 720kg klasse waren gesplitst. Hoewel het mag duidelijk zijn dat de referees "a good job" deden in het sparen van tijd, zo werd telkens al geloot voor de volgende klasse, nog voor de finale in de vorige was afgewerkt.
Nog goed anderhalf uur later haalde onze Vrije Klasse ploeg hun eerste punten onder de naam Versieck. Nochtans waren onze zware jongens, net als vorig jaar, aangevuld met enkele lichtgewichten : 60, 70 en 80kg en hadden we een Dame in de opstelling. De eerste man had dan nog een heel originele manier van trekken met 1 hand voor het lichaam en 1 er achter, op het touw steunend. De daaropvolgende wedstrijd hadden we bijna opnieuw een gelijkspel, maar dan begon de hevige herstart na die enkele uren inactiviteit te wegen. We werden toch nog knap vierde. Na de prijsuitreiking haalden we Erik op voor een lekkere Engelse stoverij, en werd de dag afgesloten in de clubhouse. De ontwangst met de Holland-kernleden was op zijn minst hartelijk te noemen. Jammer genoeg hebben we niet dezelfde uithouding als zij hebben... ook niet in de bar.

Maandagmorgen opnieuw geen tent nodig bij het ontbijt, en dus vlug en droog opgeborgen. 's Middags het jaarlijkse rendez-vous met de Kentucky Fried Chicken naar keuze. Boefen als het zoveelste hoogtepunt. Een enkele seriemoordenaar begon getuigen, vermeende getuigen en toevallige passanten nog af te knallen net voor de afhandeling van het moordspel. Een nieuwe Hans van Temsche zag het licht. En toen we in de late middag het wereldbekende stadje Canterbury gingen gaan sightsee-en, werd het moordspel op "holly ground" en in de ruine van de romeinse stad afgerond. Steffi en Hans kwamen als beste detectives naar voor, maar dat was voor de meesten eigenlijk niet het belangrijkste. Na een broodje plaatselijke specialiteiten te hebben gekocht vertrokken we naar de chunnel. Een ontspannen dag werd een uurtje eerder afgesloten want we konden nog een trein eerder nemen. Bedankingen werden over en weer geslingerd, net als veel "volgend jaar zijn we er weer bij"- beloftes.

Maar toch even duidelijk maken : ook andere mensen zijn ZEKER WELKOM om mee te gaan! Het mag duidelijk zijn dat we hopen dat de aanwezigen van vorig jaar weer kunnen aansluiten, en ook de andere leden! Dit is een leuke belevenis, zelfs voor (positief ingestelde) niet-trekkers, en eigenlijk een van de jaarlijkse hoogtepunten.
Soms hoop ik weer met een volledige ploeg te kunnen gaan dat we niet telkens 3 trekkers uit een andere ploeg moeten zoeken, maar zelfs als dat niet lukt, kan het mijn humeur niet verknallen : dit is leuk, dit is waar we het voor doen.
Wie gaat volgend jaar weer mee? En wie gaat extra mee?
Hoe meer zielen, hoe meer vreugd!