<< HOME

Competitietornooi te Poeke was er eentje voor in de analen. - Hans

Er stond dan wel een mooie grote tent opgesteld, waar alle ploegen zich dan ook installeerden, maar die bevond zich wel op zo’n 20 tot 30 meter van het terrein. En natuurlijk was de geluidsinstallatie van de jurywagen niet tot in de tent te horen.
Het terrein zelf liet ook veel te wensen over: het was al een modderstrook nog voor de eerste druppel van de namiddag gevallen was. Misschien niet het meest lumineuze idee om de touwtrekbanen te laten samenvallen met de sporen die de Manitou of enig ander merk van verreiker had achtergelaten bij het opstellen van het terrein voor dit weekend.
Nu, het iets betere stukje grasveld achteraan het terrein had het wellicht ook maar een paar trekken uitgehouden, maar toch.
En nu we het toch even over de accommodatie hebben: het is er duidelijk over en getuigd van zeer weinig respect om een vergoeding te vragen om op een tornooi de bovendien vrij erbarmelijke sanitaire voorzieningen te mogen gebruiken. Ook al is het dan maar € 0.4. Triestig.

Maar terug naar het weer.
Het dreigde en even viel er wat lichte motregen, maar zodra het tornooi begonnen was werd het duidelijk dat niemand hier met een droog pak naar huis zou gaan. Tijdens de wedstrijd tussen Versieck en De Stove werden de sluizen een eerste maal opengedraaid. Het tornooi zou nog verschillende keren worden onderbroken, en verschillende ploegen moesten hun trekken in de gietende regen afwerken. Door het geringe aantal deelnemers moest maar een paar keer getrokken worden (de recreanten hadden slechts 3 wedstrijden) en er waren ook geen finales, maar daar waren wellicht maar weinig mensen rouwig om.
Toen alle wedstrijden waren afgelopen is ook de regen gestopt. Maar niet zonder ons nog een leuk aandenken achter te laten op wat moest doorgaan voor parking. Zag het er al tricky uit toen we aankwamen, dan was het nu wel duidelijk dat velen toch wel een handje zouden kunnen gebruiken om terug op de macadam te geraken. Zeker om dat er dan altijd wel eentje denkt om net waar iedereen moet passeren z’n kunde (of net het gebrek eraan) in het besturen van een 4x4 te tonen. Uiteindelijk is iedereen (wij dan toch) van het terrein geraakt.

Ok, het weer heeft niemand in de hand. Maar misschien zou een organiserende ploeg toch iets meer rekening moeten houden met mogelijke regenval, zeker als die al ruim een week op voorhand wordt aangekondigd en de dag ervoor het veld al in een modderpoel veranderde.
Toch een pluim voor de ploegen die opdaagden en er ondanks alles toch in slaagden alle wedstrijden af te werken.


Betreffende de wedstrijden zelf.
Opnieuw mocht Versieck 1 starten tegen de Stove in z’n eerste trek.
De kans was er: de Stove was er misschien niet met z’n sterkste ploeg, en zeker al niet met z’n zwaarste.
Wij waren lichtjes zenuwachtig maar zouden de kans zeker aangrijpen.
Beide trekken startten goed, met zo’n 2.5 en 1.5 meter winst.
Maar telkens viel het stil.
Nu heeft ondertussen zowat iedereen z’n mening over hoe het moet en wat er fout is, en wellicht zit er niemand op die van mij te wachten, maar aangezien ik uiteindelijk achter het klavier zit, komt ze hier toch.
Wat niet lukte in de wedstrijd tegen de Stove lukte wel, en zelfs zeer goed, tegen alle anderen. Toen deden we namelijk aan touwtrekken zoals ook de grote jongens dit doen: DRUK steken, en SAMEN, met KLEINE STAPPEN, in CADANS achteruit gaan. Ok, de anderen waren dan misschien niet van hetzelfde niveau als de Stove (die trouwens wel een goede wedstrijd en een goed tornooi trokken), maar ook de Klojo’s (toch gelijk tegen de Stove en omwille van het geringe aantal wedstrijden neem ik aan toch niet uitgeput) werden met de vingers in de neus over de middellijn getrokken. Hieruit kan ik maar drie conclusies trekken.
Een: we weten in feite allemaal wel hoe het moet. We moeten niet telkens weer iets nieuws proberen. Gewoon eens echt en met overtuiging doen zoals het moet.
Twee: training. Het blijft een hekel punt, sommigen hebben zich er al bij neergelegd, anderen koesteren nog altijd een sprankeltje hoop. Maar los van een betere fysiek (zeker uithoudig kan beter) is vooral het werken aan het SAMEN trekken iets wat op training moet gebeuren. Het spreekt voor zich dat er dan wel meer dan 6 man/vrouw op de training moet zijn. Proficiat (ja, ook aan mezelf) voor zij die er wel zijn én de trainers die ondanks alles de moed niet willen opgeven, maar hun ambities worden jammer genoeg gegijzeld door de rest van het team. De fysiek kan eventueel nog thuis worden opgekrikt (wat op zich ook al niet slecht zou zijn), maar om samen te leren trekken moet je ook werkelijk samen trekken.
Drie: onze ploegen hebben wel degelijk nog voordeel bij een degelijke coaching op het veld. Zeker als het eens wat moeilijker gaat. Een stimulerende maar rustige coach kan in sommige trekken net dat tikkeltje verschil maken.
Een waarschuwing bij een mogelijke aanval of aankomende ruk van de tegenstrever, een blijvende aanmoediging ook al zijn we nog maar 5 cm van de middellijn verwijderd, een doorgeven van de opgepikte cadans…
Het moedigt de mensen aan het touw aan en stuurt hen bij.
Ook bij tekenen van verlies is het niet nodig om te panikeren en terug te grijpen naar maatregelen die tot nu toe hun efficiëntie nog moeten bewijzen.
Ik veronderstel dat de meesten mijn mening over de “hey-hup” nu ondertussen wel al kennen. Ik wil er enkel dit nog over kwijt: hoewel betere ploegen na een stilstaande fase ook wel eens durven aanzetten met een korte ruk, toch lijkt het mij dat de ploeg die als eerste met de ruk (of de “hey-hup) begint ook altijd diegene is die het vertrouwen in de wedstrijd verloren heeft. Ik kan mij echt niet herinneren dat ik ooit al eens 1 ploeg heb weten winnen nadat ze als eerste met een “hey-hup” een stilstaande fase heeft proberen te beëindigen. Zeker wij niet.
Een “snokkers”-ploeg wint wanneer ze hoe dan ook sterker is, maar ze hebben gewoon het besef niet om deftig te trekken. Als de andere hen tijdig kan stoppen zijn ze een vogel voor de kat.
Als het met een constante druk en een regelmatige pas niet lukt, waarom dan denken dat het met een nerveus geruk wel zou lukken? Zeker als het is om een verliezende situatie om te buigen. Eventueel kan een ultieme ruk voor die laatste 20 cm wel een goed resultaat opleveren, maar al te vaak is al gebleken dat indien men de laatste 20 cm dan niet kan volbrengen er ook geen tweede ruk meer afkan.
En om enig resultaat op te leveren moet een ruk er ook vanuit de gehele ploeg komen, en daar zitten we weer bij punt 2 hierboven.


Nu, ik wil niet negatief afsluiten. Hoewel ook bij mij de hoop af en toe de kop nog eens opsteekt heb ik me toch wel al neergelegd bij het feit dat aan bovenstaande wellicht niet veel zal veranderen.
Wat niet wegneemt dat ik zal blijven proberen om elke training en wedstrijd aanwezig te zijn, al was het maar voor de eigen conditie en het gezelschap van de andere aanwezigen. Voor de sfeer in de groep (lijkt mij op dit moment toch goed te zitten) en de vriendschap. De trip naar Engeland (beetje voorbarig, we moeten nog vertrekken).
En heel misschien komt er toch nog eens zo’n dag waarop alles wel op z’n plaats valt, een dag waarop we koning van de wereld zijn. En waar we dan weer een jaar op kunnen teren.

Grtz,

H.