<< HOME

Eindelijk ! - Geert

De Dames hadden opnieuw toegespitst op het BK, Veerle, Nikita en Ilse leken zelfs het licht te hebben ontdekt. Maar er zijn 9 kandidaten en maar 8 plaatsen! Het zorgde ervoor dat de sfeer achter de schermen zelfs gluiperig werd. Het gevolg was een coach die niet mals was vooraf en die erop aan drong dat iedereen zichzelf POSITIEF probeerde te bewijzen. Het resultaat was behoorlijk bemoedigend! We wonnen weliswaar geen trekken, maar we werden ook niet weggeblazen zoals vorig jaar. De wissel met 30kg gewichtsverlies was niet slecht, hoewel we minder stabiel werden. Begin 2011 moeten we eens ernstig praten wat we volgend jaar willen doen op het BK! Maar we hebben het behoorlijk gedaan met ons achttal tegen 9 en 10 tegenstanders! We moesten dit jaar ook geen nieuwe treksters zoeken om de ploeg rond te krijgen. Een podiumplaats kon ons niet ontglippen.
Tip voor onze supporters : trekkers kunnen zich meer concentreren als ze zich kunnen bezighouden met de goede houding en dergelijke meer, en als vestimentaire eigenaardigheden bijkomstig zijn. En als ze zich GESTEUND weten door de eigen supporters, in plaats van belachelijk gemaakt. Touwtrekken is een ploegsport waarbij ook supporters de trekkers kunnen/zouden moeten helpen! Zo staat iedereen met een gerust gemoed aan het touw!

Ook bij de Heren moesten enkelen eens goed wakkergeschud worden na het slaapwandelen in Schijf de week voordien (en eigenlijk niet alleen daar). We zaten nog een lange tijd in groep vooraleer onze klasse begon, en zie : het beoogde effect werd bekomen. Andere jaren lijken sommigen onmisbaar op het BK, maar nu men wist dat niet iedereen zeker was van zijn plaats (doordat de groep van goede trekkers steeds maar groter wordt) kwamen de trekkers als hongerige wolven op het terrein. En dat zullen die van Fam. Janssens 3 geweten hebben! Ze waren het kind van de rekening. Met twee valabele reserves moet je normaal roteren, maar het leek me iets beter het vuur erin te houden, ook al vreesde ik al dat we dat later misschien zouden bekopen. "Never change a winning team" en we trokken ook de Berketrekkers vlot over. Daarna volgde het enige westvlaamse duel tegen De Stove. Sommigen geloofden het niet, maar ik zei al anderhalf jaar dat "het er WEL inzit om te winnen" : wij een goeie dag, zij eens een iets mindere en dan zou het er in zitten. En warempel, na een 5tal jaar, slaagden we er nog eens in van hen te winnen in een 6 tegen 6. Ze hadden nog het excuus van een korte nacht, maar dat maakte onze vreugde niet minder! De videobeelden tonen echter dat De Stove niet veel minder was, maar dat Versieck zichzelf had overstegen. Het had kots, zweet en tranen gekost. Na deze trek konden we niet anders dan de twee reserves inroepen : Anthony had zichzelf opgeblazen als een Palestijnse zelfmoordcommando en moest zijn brunch achter de tent terug ontmoeten en meer dan een moest in de rij gaan staan bij onze masseuse. Na de eerste trek hadden we al gevoeld dat de veer was gebroken bij De Stove en bij het opstellen voor de tweede trek zei Hans "sla me eens". Ik begreep het niet en dacht dat ik het touw moest goed leggen. "Nee, sla me". Ik dacht "oei, hij heeft behoefte aan affectie" en gaf een vriendschappelijk tikje op de rug. "Zo niet, onnozelaar". "Wat, onnozelaar tegen mij???" Ik gaf hem een lel tegen zijn gladde knikker en schampte af, maar ik had de smaak te pakken : ik gaf hem nog een (onverwachte?) patat en hield me juist klaar om te beginnen stampen en schoppen, had hij gezegd "knijp me eens", had ik zeker een stuk vlees uitgetrokken. Maar de scheids zei "geen aggressie op het veld" ik mompelde nog dat "hij begonnen was", terwijl ik mijn plaats innam. Maar het werkte hoor : iedereen was weer opgenaaid en De Stove had geen verhaal meer. Ze zijn dan ook niet gewoon om een trek te verliezen.

De twee reserves waren al even gretig om in te vallen als de anderen, en we trokken in de vierde ronde tegen Fam. Janssens2. En jawel, ook zij kwamen vlot mee!... Tot op 30cm van het einde, dan viel het stil en iedereen voelde de trek tegen De Stove zich opnieuw wreken. Allemaal verzameld voor een laatste aanval, en jawel : we bewogen weer achteruit, en de scheids blaast af... . Weliswaar de scheids op het touw naast ons. Niemand vergist zich, maar enkelen twijfelen heel eventjes : de trek wordt te lastig en de druk van Fam. Janssens is opeens veel te groot. De tweede trek is er een voor de statistieken. Ondertussen gebeurt er echter nog iets veel ergers, dat we niet opmerken : Fam. Janssens3 wint tegen Fam Janssens1.

We winnen nog tegen de Grasgrieten die net daarvoor een puntje hadden gedeeld met De Berketrekkers. We verliezen tegen Janssens 1 en de Mertensmannen. Geen probleem : de halve finales moeten een feit zijn, en Anthony is terug fit! Let's go, the sky is the limit, yes we can, en meer van dat fraais. Maar terwijl ik de troepen nog opjut, valt het verdict : gedeeld vierde, maar geen halve finale! Dit kan niet!!! Of toch : ik had er geen rekening mee gehouden dat de Janssens-ploeg waar we tegen hadden gewonnen nog voor ons zou komen. Daar stonden we met onze mond vol tanden.

Een enkeling suggereerde nog "dat Janssens1 zich wel had laten verliezen", maar dat interesseert mij niet : als je die luxe hebt om 3 zo'n ploegen op te stellen, heb je dat recht! Als het al zo is, want het gebeurde al in de vierde ronde. Volgend jaar moeten we ook maar aan een tweede volwaardige ploeg proberen bouwen, als we dat kunnen... .
Het afscheid in mineur kon ons humeur echter niet drukken : had ik al gemeld dat we nog eens gewonnen hadden tegen De Stove???
De opdracht is simpel : bevestigen in de competitie! En de goede dingen meenemen.