<< HOME

De Drie Dolle Dagen : Leek (2) - Geert

In de 720kg kregen we opnieuw hulp, van 3 York'ertjes, we zaten daarmee nog net in de 720. We eindigden weliswaar op de 4de en laatste plaats, maar voelden wel dat het HEEL goed was gegaan en hadden de tegenstanders toch tot het uiterste gedreven!!!
Onmiddellijk daarna was de 4 4 aan de beurt, we moesten het gewicht van Andy slachtofferen om met (jawel) een Yorkertje onder de 660kg te blijven. Dat zat namelijk zo : Steffi had veel te laat gegeten de avond voordien, Ilse ook, en Nan had wel al twee avonden na mekaar de grootste portie van allen verorberd. Sofie had al een ganse avond en nacht geprobeerd om gewicht te verliezen door te blijven overgeven om Andy in de ploeg te krijgen,; maar we zouden toch nog 30kg teveel hebben gehad... .
Zonder Andy en met 3 dames die om verschillende redenen nauwelijks voluit konden gaan haalden we een iets minder resultaat dan gehoopt in onze favoriete klasse. We werden vierde van 4. (Leek, Holland, York)

Dan konden we een paar uur relaxen en scouten. We zagen onder andere York een klasse winnen en dat gaf ons moed voor later. Wij hadden op zaterdag toch een klasse van hen gewonnen??
We zagen er ook een wreed verschietachtig incident : bij de start van de tweede ronde in de 680kg-klasse gooiden 2 ploegen zich dermate geweldig achteruit dat het touw knapte... ongezien op dit niveau en een klap dat dat gaf... . Ik zat op een 4-tal meter en voelde de grond beven. Dan denk je "een slecht touw en een blaam voor de organisator!" Maar het was geen toeval! Toen men besloot de wedstrijd met alleen het tweede touw te hernemen merkte een coach op dat dit tweede touw ook al op knappen stond!!! Wie had daar zo hard aan getrokken???
En geen reservetouw aanwezig, want wie zou dit nu verwachten??? Na een 5tal minuten kwam Leek met een oefentouw af : officieel van dikte, maar 20meter te lang (uiteinde werd opgerold) EN VAN PUUR, VERS NYLON. Er zullen veel ervaren touwtrekkers 's avonds toch nog eens pijnlijke handen hebben gehad. Een half uurtje later arriveerde iemand van Norton met een tweede, goed, touw. Ondertussen hing onze nylon vriend vol hars en werd ook verder gebruikt. Versieck gniffelde "laat ze die handjes maar lekker pijn doen, komen wij straks weer meedoen".

Ondertussen zocht ik onze 2 ontbrekende trekkers bijeen : het had op zaterdag goed gegaan met "Chip" dus ik zocht hem weer op. Ja OK, hij deed mee, maar of zijn collega niet die tweede vrije plaats mocht innemen? Ja OK, graag. En toen kwam de aap uit de mouw : beiden stelden zich recht voor een volgende trek. The Chipper bleek een kleerkast van een vent : één en al spier, maar hij woog nauwelijks 60kg : hij is nauwelijks 1m60 groot. Misschien wel de sterkste kabouter van het kabouterbos, maar wat doe je met zo een smurf in de f**king CATCHWEIGHT. Toen werd me duidelijk een "chip" is Engels voor een minuscuul klein brokje. Het was verdorie zijn bijnaam. Nu ja, het was een goede trekker en het had gister ook goed gegaan, troostte ik mezelf. Ik kon wel wenen.
En dan die vriend : gaf al na 1 minuutje op, waar anderen over het kanaal makkelijk 3 minuten blijven drukken, raakte geenszins onder het touw en stond daar als een eerstejaars het touw te tillen-als hij al iets deed. I was screwed-up, ik zag het licht : The Chipper had compassie gehad met hem. Nu ja, hij zou zeker beter bij ons passen dan in die ploeg. Maar ook hij woog bijna niks : nauwelijks 70kg, natuurlijk had hij er net zo groot uitgezien als die andere vlieg : ze waren slechts bijna even klein.
Ik was het haasje. Ik wist al wie er zou gespiest worden om de goden gunstig te stemmen.

Tenslotte gingen we over naar de Catchweight. Behalve Versieck bleken nog slechts 2 ploegen hieraan mee te doen. Ten eerste Holland... voor de dementerenden onder de lezertjes : dat zijn die die eerste EN tweede werden op de Beker van Vlaanderen vorig jaar. Slik. De tweede ploeg : Twodales, ploeg die altijd kampt met voorgenoemden en die ons bijgevolg vorig jaar wegblies.
Maar dan kwam het gevoel van de echte held : hoe uitzichtlozer de situatie, hoe sterker!!!

First Round TwoDales-Versieck : we starten goed en hoewel ze knap in de grond graafden moesten ze 10 cm per keer toegeven : WE WONNEN DE EERSTE TREK. OK concentratie, nu : ze gaan zich zeker niet meer laten verrassen! Maar we deden precies hetzelfde nog eens! "We love the Chipper, we do". Een heel enthousiaste menigte moedigde ons aan, waarbij Anja, Ilse, Sofie, Steffi, Nan, Duncan, Connor en Ciaran werden overstemd. Ongeloof op de gezichten van Twodales EN van Holland.
Second round Versieck-Holland : hier kregen we geen inch beweging in het touw, tenminste toch niet in onze richting : Holland maakte koel af. En nog eens. Ze schrokken er zelf van "it went better than we expected" zeiden ze tegen hun entourage. Erik, Geert, Marc, Andy, Jurgen en Hans hun wensen waren opgebruikt.
Third round : Holland-Twodales. Ja dat zou wel duidelijk zijn, hé. Eerste trek duurde verbazend lang vooraleer Holland wint. Tweede trek duurt ook, maar kijk : Twodales haalt het en in Engeland trekken ze dan altijd nog een beslissende partij, gewonnen door... TwoDales. SH*T, nu staat iedereen gelijk? Neen de punten zijn 2-1 na een gelijke trek. Conclusie : Holland 4 punten, Versieck met 3p en TwoDales 2p. De derde wint tegen de eerste en is toch laatste.
Versieck was nu collectief zo blij als Nan de vorige dag.
Misschien dacht Twodales nu wel dat we ons hadden laten verliezen tegen Holland??? Wat een eer zou dat zijn!
Na een korte verbroederingsdrink met onze vrienden van Holland vertrokken we voor de Chunnel. Uiteraard werd gestopt aan de KFC, een jaarlijkse gewoonte. En de kippetjes stroomden rijkelijk, het gewicht was even niet meer van tel in de Kentucky Fried Chicken. Opnieuw lieten we de kok flippen.
De eerste auto arriveerde thuis om halfvijf 'smorgens, de minibus om 6.15 in de morgen. Behalve op de eerste bank had iedereen liggen slapen maar toen ik me omdraaide zag ik dat iedereen met een tevreden glimlach op de mond lag.
Aan alle aanwezigen : bedankt vrienden. Voor de anderen : hopelijk kun je er volgend jaar bij zijn.