<< HOME

FEESTend Beert - Geert

Dat het geen wedstrijd op het scherpst van de snee zou worden, was al duidelijk. Maar onze ogen rolden toch een paar keer uit de kassen. Vooreerst moest 7euro toegang per persoon worden betaald. Daar ging het budget van enkele jeugdigen en van de trainer. Gelukkig zouden we niet veel meer nodig hebben, alleen voor de frietjes en de "curryworsten" zouden we de saccoche nog moeten bovenhalen. De ploeg bestond uit Hans, Erik en Mark, aangevuld met Anthony en mezelf en Sander en Katrien wisselden af. Er waren geen lange wedstrijden omdat niemand op druk trok. We wonnen de eerste vlot en de tweede was tegen de winnaars van vorig jaar. Door een misverstand trokken ze echter maar met vijf, zo bleek achteraf. "Zie ja wat er gebeurt als ik reserve ben?" "Ja en ik dan?" "Hoe jij dan...?" We beloofden dat, als het erop aan kwam, we opnieuw zouden trekken, zes tegen zes. Eén voor één sneuvelden alle tegenstanders. Snel, maar meestal niet zonder moeite. Er waren "maar" 26 ploegen (18 heren, 8damesploegen) en dus sprak iedereen over een mager jaar !!!
De overwonnenen bleven opvallend sportief! Gaandeweg steeg het niveau (van de alcohol). En na een hele resem barragewedstrijden voor de lagere plaatsen was het moment van de finale aangebroken : ondertussen stonden al zowat 1000 supporters rond het terrein !! (Aan 7 euro!)
De adrenaline kwam terug zoals in onze eerste jaren... een super-leuk gevoel! De tegenstanders zagen er opvallend klein uit in vergelijking met wat we al in de poules opzij hadden gezet. Maar we wisten dat deze (chiroleiders?) niet zomaar in de finale waren geraakt. Want de resultaten bewezen dat beide poules evenwaardig waren. Ondertussen hadden al enkele ploegen het "op druk-trekken" proberen over te nemen. En ook onze tegenstanders zouden dat doen. We hadden de iets betere kant en hoewel we de enige "buitenstaanders" waren, hadden we ook meerdere supporteres aan onze kant. Wij waren klaar. De omroeper riep nog : 9...8...7...6...5...4...3... en weg waren we. We kregen het knap lastig, maar behielden de controle. Net voor we zouden moeten overschakelen op "vechten, werken en aanklampen" kwamen de tegenstanders de volle tweëneenhalve (!) meter mee, en konden we een gat in de lucht springen. Een half uur later zou de prijsuitreiking zijn. Ja dat kennen we : "eerst zien en dan geloven". Maar warempel : op een minuutje na een half uur later was het al zover! Een tornooi dat leek alsof het nauwelijks was georganiseerd ; maar dat van nader bekeken juist heel goed was georganiseerd. "intentioneel toevallig" noemt men dat dan. De ploeg werd samen met de winnaars bij de Dames op het podium geroepen voor ons "moment de gloire". Ondertussen stonden er waarschijnlijk al een kleine tweeduizend man te roepen. Het moet gezegd, het heeft toch wel een kick.
De twee Nederlandse springkonijnen van "Lawine" die na ons het podium opkwamen, waren zeer goed en zelfs onze muurbloempjes, die eerst nog wat verloren, in het midden van de zaal, bij de sportzakken stonden te wachten op wat kwam, begonnen subtiel met de knieën te knikken en daarna zowaar ook met de schouders (zonder te overdrijven en "de cool" te verliezen, uiteraard). Het ontaardde na een klein half uurtje in een schitterend feest. Toen iemand met een truitje van de organisatie (hij was niet in een toestand dat we hem op dat moment "een organisator" zouden noemen) kwam vragen : "Koemde Tnoeste Joere?" Zeiden we dan ook direct : "Wabliefterasteblieft?" "Ewel, koemde tnoeste joere?" Toen zeiden we maar "vraag het volgend jaar nog eens, want dan komen wij zeker terug !!! Hij was tevreden met ons antwoord. Ik vraag me nu nog af, wat die gozer wou weten??
Om klokslag 3 uur 's nachts zou de zuipbeker en de bijhorende prijs worden uitgereikt. De prijs? Liefst 30 (DERTIG) liter bier voor de winnaars. Versieck deed niet echt mee voor deze tweede prijs van de avond : alle gladiatoren hadden uit dank voor deelname al 2 à 3 drankjes gehad, en de tegenstanders bleven maar komen tracteren. Nooit gehoord dat we in een crisis zitten zeker? Er was wel super lekkere Kriek van het merk Boon (van 't vat). We zaten dan ook midden in de gueuzestreek. Bij de prijsuitreiking kregen we nog een karrevracht bonnetjes en dus moesten we bijna niks bijkopen. Onze 7 euro was alsnog ruim terugverdiend. Net voor we naar huis gingen, tracteerden we enkele geïnteresseerden nog eens terug, maar zij gaan dat waarschijnlijk 's morgens niet meer geweten hebben. Chapeau voor de organisatoren van deze schitterende avond! Maar toen de dertig liter bij de derde slag van de torenklok begon te stromen, hadden wij al juist ons piezemaatje aan en de tandjes gepoetst.
"Toettenoeste joere! Nie twaafele!"