<< HOME

Touwtrekdriedaagse Groot-Britannie en Nederland - Geert

Bij de ontbijttelevisie (hoort bij een Engels ontbijt als toast) zagen we al dat regen werd voorspeld tot een gat in de namiddag. En inderdaad : al van voor de weging viel e regen met bakken uit de hemel. De eerste klasse was de 4x4 600kg. Het lage gewicht is zoals bekend niet in ons voordeel : we moesten Erik er uit laten ten gunste van zoon Mathieu. Laten we een koe een koe noemen : het ging niet goed. De regen zorgde voor zachte grond, maar voor ons te glad. De andere ploegen raakten wel vast in de grond en we konden niks presteren. Alleen in de laatste trek was iedereen al vuil van kop tot teen, daar hoefden we al niet meer naar om te zien, en konden we even tonen dat we er waren.
Voor de 4x4 660kg mocht Mathieu al aankleden en Erik mocht zijn meerwaarde bewijzen. Deze klasse liep inderdaad iets beter, maar opnieuw konden we enkele tegen "Barton under Needwood" wat standhouden. De tegenstand was dan ook niet mis geweest : Jagersrust en Holland Tugofwar kennen we maar al te goed, en is voor ons "buiten categorie". Leek is een ploeg die we al een drietal keer ontmoetten, en is zeer sterk in de 4x4 klassen, vooral dan in de zwaardere. "Barton under Needwood" is niemand minder dan Holland-Twee, en aangezien de ploeg van Steve Gardner liefst 30 competente trekkers heeft om uit te kiezen, geen lachertje. En tenslotte een ons onbekende ploeg "1066", een ploeg uit Hastings, nabij Dover. Ook zij maakten de verplaatsing vooral omdat ze zelf sterk stonden en door de uitstraling van dit tornooi.
Ons 4x4 tornooi zat er al op zonder veel kansen. Door een misverstand bleken we ook ingeschreven in de 600kg klasse 8tal. Voor Versieck geen optie. Holland zorgde voor twee extra dames in ons team en het gewicht werd veeleer geschat dan gemeten. Ondertussen was het veld herschapen in een modderpoel en stond iedereen te druipen als een waterkieken. Maar we haalden het brons in deze klasse! Zo hadden we toch een trofee mee naar huis.
In de 680kg klasse konden we niet meer terugkrabbelen, maar eigenlijk wilden we gewoon gaan douchen en onze kleren drogen. We zijn niet vlug bang van het weer, maar dit was toch te erg. Ook Barton vertoonde eenzelfde inzet, en alleen de superploegen Jagersrust en Holland moesten hun spieren nog eens gebruiken, maar dan alleen in de wedstrijd tegen elkaar. Holland mocht de finale starten aan de goede kant en won de eerste trek. In de tweede trek stonden ze aan de slechte kant, maar bleven ter plaatse aanvallen, hierdoor moest Jagersrust steeds weer noodgrepen uitvoeren om te houden. Ze werden (misschien wat "licht" als je met omstandigheden rekening houdt) afgefloten op drie waarschuwingen. Jagersrust had de eerste klasse gewonnen, de anderen waren voor Holland.
Het weer was zo slecht dat we zelfs niet meer uit de tent kwamen voor onze groepsfoto. Enkele foto's zijn te zien op http://www.tugofwarfederation.co.uk/ . Je ziet er onder andere hoe goed Jagersrust begon te lijken op de naam zoals ze daar wordt uitgesproken : iets in de trand van "Jakkesroest". Versieck begint steeds juister te klinken, ze kennen er ons ondertussen ook al.

Op zaterdagacvond begon het water vanuit het dorp naar beneden te komen en we moesten één tent verzetten. Echter, nog bij het verzetten klom het water al tot bij de nieuwe plaats. De tent werd achtergelaten en we gingen slapen in de kleedkamer van onze gastheren. Toen al bleek er niet veel animo meer te zijnh om op zondag nog te trekken.

Op zondagmorgen werd inderdaad beslist de dag als toeschouwer door te brengen en te proberen de tenten en kleren min of meer droog op te ruimen. Opvallend weinig animo om nog te trekken, zelfs bij de coach ! We twijfelden nog om de Dames in te schrijven, maar de tegenstand bestond enkel uit Holland en Sheen Ladies, een ploeg die Engeland had vertegenwoordigd (brons!!!) op de World Games vorige maand, dus ook hier hadden we niks te zoeken. Holland was er voor de tweede dag op rij in geslaagd een schitterend deelnemersveld bijeen te krijgen. En geen enkele van de zaterdag kwam terug op bezoek.
We genoten van het schouwspel en van het lekkere eten dat we van de gastheren kregen, en sloten onze Engelandreis af in een KFC. Een vettige Kentucky Fried Chicken deed alle regen en andere problemen vergeten! Twee uur eerder dan gepland arriveerden we in de nog dampende auto's weer bij de Chunnel en om halfdrie stapten we in ons bed.