<< HOME

Chirovita Waregem - Geert

Zelf lieten we nog na om het witte konijn uit de hoed te toveren voor de finale, door de zesde heer in de laatste wedstrjd in te brengen om dan ook de finale te kunnen trekken. "Dat zou wel niet nodig zijn." Rexel had echter moed geschept door onze verliestrek en kwam een finale vragen. Nu zijn we niet vlug vies van een extra trekje, én in de voorrondes was het vlot gegaan,... . We wisselden Nikita voor Jonas (noteer : never change a winninig team) en Rexel had twee relatief frisse mannen. We waren niet overmoedig en hadden ook best wel zin om te winnen, maar Rexel wou dat nog zoveel meer. Hoewel gewaarschuwd voor hun opvallend snelle start al de ganse middag, misten we onze start en werden in nauwelijks enkele seconden vier meter vooruit getrokken. Lang geleden dat het zo vlug ging. De tweede trek waren we nog niet verontrust, maar de tegenstanders (en publiek) waren zowat in extase. We slaagden er nu wel in hun start te neutraliseren en nu zouden we ze wel op kracht en uithouding kloppen. Echter al vanaf de eerste paar seconden stonden we net iets teveel voorover (toch die start?) en zij kropen decimeter per decimeter achteruit... wij gingen op de rem en wisten dat ze niet veel overschot meer hadden... maar de meet was net een halve meter te dichtbij en we verloren ook deze tweede trek. De ontlading bij onze collega's was enorm. Ons gevoel was wat dubbel : we waren blij voor hen om hun kermis mee te hebben goed gemaakt (lees : het was hen gegund). Maar toch hadden we zo iets van "hoe kan dat nu, we hadden toch alles onder controle?" De oliebollen smaakten goed, maar met de beker op tafel zouden ze net dat tikkie zoeter zijn geweest.
Te makkelijk opgevat? Niet genoeg "drang" om te winnen? Volgens mij verloren we de finale tegen JSParket, toen we toonden dat we niet onaantastbaar waren, waardoor de latere winnaars moed schepten.